Archive for Xaneiro 2010

Modelo TCP/ IP

Xaneiro 26, 2010
  • Breve historia.

En 1969,  á  axencia de investigación ARPA encargóuselle crear un sistema de  interconexión de ordenadores que os mantivese conectados a distancia por medio dalgunha ruta que os unise. A  ARPA decidiu que a rede debía usar conmutación de paquetes e topoloxía mallada (múltiples alternativas para ir do orixen ao destino. Pouco a pouco as universidades e as empresas implicadas foron creando o que se chamou  “ARPANET “que era unha rede fiable e robusta que foi crecendo hasta que se fixeron experimentos utilizando outros medios de transmisión de datos como enlaces por radio  ou via satélite. Para mellorar o sistema, diseñouse unha nova pila de protocolos e unha nova arquitectura chamada  TCP/IP  (Transmisión Control Protocol / Internet Protocol) que procede de dous protocolos o  TCP  é o  IP .  ARPANET foi crecendo hasta  convertirse no actual  INTERNET. O  modelo  TCP/IP  diseñouse o contrario que o OSI, primeiro especificáronse os protocolos e despois definéuse o modelo cos protocolos xa existentes. Por este motivo é máis simple, pero para estudar arquitecturas de rede úsase o OSI porque está mellor diseñado e é mais coherente.

  • Estándares de Internet IETF: qué é, qué fai.

IETF (“Internet Engineering Task Force”, Grupo de Trabajo  en Ingeniería de Internet). E unha organización de estandarización.  Propoñen as recomendacións dos RFC`s, e actúa en diferentes aspectos coma o transporte, o encamiñamento ou a seguridad.

RFC`s : Son documentos donde se detalla todo o relacionado coa tecnoloxía da que se sirve Internet ( protocolos, recomendacións, comunicacións, etc.). Todo o estándar TCP/IP, está publicado en RFC`s . Están feitos para facer compatibles distintos programas entre sí , o que nos permite ofrecer o mesmo servicio usando distintas aplicacións. Os RFCs ´pódense clasificar en 5 grupos: 1:  Required, que deben emplear todas as máquinas que usen o protocolo TCP/IP.  2: Recommended: son os que se recomenda que teñan todas as máquinas. 3:  Elective, é opcional e non moi usada. 4:  Limited Use, é de uso limitado, é está pensado  para poucas máquinas. 5:  Not recommended, non está recomendado o seu uso.  Estes grupos  teñen que pasar por 3  niveis de maduración: proposta, borrador e Internet Standar.

  • Capas e protocolos do modelo TCP/IP

O modelo TCP/IP,  divídese en  capas ou niveis que según os autores poden ser 4 ou 5 . Pódense considerar válidas as dúas divisións e as 5 capas corresponden coas mesmas do modelo OSI da seguinte forma:

          5.  Nivel de aplicación: correspóndese coas funcións da capa OSI de aplicación, de presentación e boa parte da de sesión.

          4.  Nivel de transporte: correspóndese coa capa de transporte e algunhas funcións da de sesión do modelo OSI.

          3.  Nivel de rede: correspóndese coa capa de rede do modelo OSI.

          2.  Nivel de enlace:  correspóndese co modelo de enlace do modelo OSI.

          1.  Nivel físico: correspóndese coa capa física do modelo OSI.

     CAPA  Nº 5:  APLICACIÓN

Dentro deste nivel resólvense todas as características relacionadas coa interfaz do usuario e defínese a funcionalidade da aplicación de rede, implementándose  na súa totalidade por software. E importante a interfaz co usuario porque é a parte que interconecta con el ocultándolle os problemas que poden surxir na comunicación. Do seu diseño depende  o éxito da aplicación de rede que o usuario esté usando. Características importantes no seu diseño son: entorno amigable, cómodo, eficiente, fácil de utilizar, etc. Na actualidade existen dous tipos de interface; modo consola ou de línea de comandos (“LUI”  Interface de Usuario mediante Línea de comandos e “GUI”, Interface Gráfica de Usuario); a interface por comandos úsase cada vez menos porque é máis dificil de utilizar pero é máis rápida e eficiente. Dentro deste nivel  prográmase a función de rede que vai a desempeñar a aplicación: control de equip remoto, mensaxería electrónica, transferencia de ficheiros ,etc. Para levar a cabo estas funcións débense seguir uns protocolos( protocolos de rede son un conxunto de reglas que controlan a secuencia de accións  que pasan durante unha comunicación entre entidades pares , encarganse de aspectos coma a sintaxis das mensaxes intercambiadas, extratexias para a detección e corrección de erros, técnicas de control de fluxo, seguridade na conexión coma o cifrado de mensaxes e control no establecemento e final da comunicación ) previamente establecidos entre o emisor e o receptor.

Os protocolos máis destacados son:

TELNET

Foi o primeiro protocolo que se creou e surxíu tras a necesidade de controlar equipos informáticos remotamente sin a necesidad de ter que desplazarse o lugar donde está o equipo que queremos intervir. Este protocolo está en desuso debido os  problemas de seguridade  que presenta sendo sustituído por outros protocolos como “SSH” (Secure  SHell ) que se caracteriza por usar técnicas de cifrado que fan que a información que viaxa a traves do canal de comunicacións o faga de forma segura. A súa especificación encóntrase no RFC- 854/855.

HTTP

“‘Protocolo de Transferencia de Hipertexto” , é o protocolo empregado polo servicio ” WWW” (Wordl Wide Web) para a transferencia de sitios Web. Denomínase hipertexto porque a información que transmite non é so texto sinón que ten tamén imaxes, sons , etc que  a poden acompañar. A súa especificación atópase no RFC- 2616.

FTP

“Protocolo par a Transferencia de Ficheiros”, é o protocolo utilizado polas aplicacións encargadas de levar a cabo o intercambio de ficheiros entre equipos distantes conectados a rede. A súa especificación atópase no RFC -956.

SMTP

“Protocolo Simple de Transferencia de Correo Electrónico” , foi o primer diseño que se creou para ARPANET  coa finalidade de intercambiar correos electrónicos. E o protocolo empregado entre servidores de correo coa finalidade de transferir o correo electrónico o servidor destinatario. A súa especificación atópase no RFC- 821/822.

POP

“Protocolo de Oficina de Correos” . A súa aparición é posterior  o “SMTP” , caracterízase por non necesitar unha conexión permanente a Internet xa que as súas mensaxes son almacenadas  nun servidor de correo que nos permite leer as mensaxes en calquer momento, unha vez conectados ó servidor. A súa especificación atópase no RFC- 1725.

SNMP

“”Protocolo Simple para a Xestión de Redes”, é un protocolo moi utilizado para a administración e xestión  remota dos dispositivos de rede ( SWITCH, ROUTER,  ou servidores). A súa especificación  está no RFC-1157.

DNS

(“Domain Name Server ” o “Domain Name System”). E o protocolo encargado de realizar a conversión de nomes de dominio a dirección IP pero tamén pode levar a a cabo a operación inversa (informar sobre que nome de dominio se corresponde cunha determinada IP . Dícese que resolve nomes de dominio. Isto é moi útil xa que a un usuario informático elle máis fácil aprender un nome de dominio( por exemplo: “Google .com”)  que non a dirección IP  da máquina que ofrece o servicio. A súa especificación esta no RFC- 1034/1035.

 

Modelo OSI

Xaneiro 16, 2010

1. Breve historia.

  • Cómo xurdiu.

 Nas primeiras redes de comunicación,  cada fabricante establecía as súas propias normas de conexión e transmisión. Para  evitar confusións, os clientes de redes de comunicacións  e as organizacións internacionais de normalización   estableceron unha serie de modelos que sirviran de referecia a os fabricantes. Destes modelos destacou o OSI  (“Open Systems Interconnection”  “Interconexión de sistemas abertos”).

  • Qué organización o propuxo.

O modelo OSI foi proposto pola organización ISO  (“Internacional Organizatión for Standardización” , “Organizáción Internacional para a  Normalización ou Estandarización” ).

  • En qué modelo se basa.

Básase no modelo “SNA” de IBM.

2. Ventaxas e inconvenientes.

  • Ventaxas: non depende  de ningún fabricante e facilita a comunicación entre sistemas diferentes. A súa aportación máis importante foi a definición teórica do séu modelo arquitectónico de rede que sirveu como marco de referencia para describir e estudiar redes existentes. Trátase de un nivel de referencia moi ben definido.
  • Inconvenientes: e redundable e cuestionable en algúns puntos porque se levan a cabo funcións similares en distintas capas. Tampouco existe equilibrio entre as funcións que realizan as capas, algunhas están sobrecargadas e outras apenas fan nada. Pero o maior erro foi o tempo que tardaron os séus diseñadores en sacalo a luz co que outros modelos coma o TCP / IP  se lle adiantaron e se extenderon máis rápidamente usándose máis.

3. Diagramas ou gráficos dos niveis do modelo

4. Listado das 7 capas detallando as súas funcións e características.

  1. Capa física: está ligada coa transmisión dos bits. E a capa de máis baixo nivel e encárgase de adecuar o sinal da información as características do canal ( modular – demodular ) xunto co transporte do fluxo de bits entre o emisor e o receptor a través do medio de transmisión ( pares trenzados, fibra óptica, etc.) . Encárgase da codificación do canal, de modular  a sinal en función da información a transmitir, multiplexación , etc. A este nivel especifícanse todos os aspectos eléctricos, conectores, medios de transmisión, etc. Tamén especifica as conexións  mecánicas e de funcionamento físico para activar, manter, repetir, amplificar e desactiva-las conexions físicas entre nodos. O nivel do voltaxe, sincroniza os cambios de voltaxe, frecuencia de transmisión, distancia dos cables, conectores, etc.
  2. Capa de enlace: correspóndese ca segunda capa máis baixa e encárgase de funcións de control e garantizar unha transmisión fiable libre de errores para que o resto das capas superiores  podan manipular a información que lles chegou sin medo; tamén leva a cabo un control de fluxo para adecuar e axustar a velocidade de transmisión dos datos en función das características da rede e establecer un control de acceso ó medio compartido; polo tanto dentro de este nivel existen tres funcións básicas:  control de fluxo, control de erros e control de acceso o medio ( MAC, control de acceso ó medio e   LLC   control de fluxo e erros ).  Utiliza a dirección física dos nodos. Constrúe TRAMAS (2-PDU .  Non se ocupa do significado dos bits. Divídeos en bloques de nivel 2).
    As tramas envíanse secuencialmente pola liña a través dos servicios que ofrece a capa física e queda a espera dunha trama de confirmación  (xerada na capa de enlace do receptor), ocúpase das tramas erróneas/duplicadas. Tamén debe involucrarse na orde en que cheguen as tramas, regras de uso do medio físico e control do fluxo no medio .E diferente segundo a topoloxía da rede
  3. Capa de rede: encárgase de levar a cabo funcións coma a identificación de paquetes e o séu enrutamento a través da rede. Tamén pode segmentar os paquetes en trozos máis pequenos  para aproveitar mellor o ancho da banda. En este nivel os routers poden levar a cabo un control de congestión distribuindo os paquetes a trávés de distintos camiños no caso necesario coa finalidade de evitar a conxestión.   Ocúpase do control da subrede.  Entrega os paquetes (3-PDU) á rede correcta, ao nodo correcto, buscando o mellor camiño. Resolve o encamiñamento de paquetes entre redes distintas con sistemas de direccionamento diferentes, e que utilizan paquetes de distinto tamaño.  Fai o enrutamento e o direccionamento • Cada destino na subrede está identificado por unha dirección única.
  4. Capa de transporte: a súa función esencial e a do troceado e ensamblado dos paquetes nos que se divide a información e garantir a súa secuencialidade; tamén leva a cabo o control de erros controlando os paquetes recibidos e garantindo  a súa retransmisión . A veces tamén leva a cabo funcións de control de fluxo , multiplexación e identificación a través de un número de porto.      Transición entre niveis orientados á aplicación e á subrede. Recolle os datos da capa de sesión, fragmentaos de xeito que sexan aceptables pola subrede e asegúrase de que cheguen correctamente ao nivel de transporte do destinatario. Proporciona servicio de transporte abstraéndose do hardware e o software de baixo nivel que usa a subrede .Pode multiplexar conexións distintas por cada solicitude da capa de sesión  (de xeito transparente para o usuario) .Leva a cabo comunicacións peer to peer , de igual a igual (emisor a receptor).
  5. Capa de sesión: encárgase  de levar a cabo o control de sesións que se establecen sobre os servizos establecidos na rede ( HTTP, FTP, etc.) e emular unha comunicación dúplex. Tamén se levan a cabo funcións de sincronismo que permiten restablecer a comunicación en caso de algún corte. Tamén establece prioridades entre  as distintas sesións establecidas.  Establece, coordina e termina as conversacions entre aplicacions. Sincroniza o diálogo entre niveis de presentación (capa 6) de cada sistema. Mellora o servicio da capa de transporte. Determina se a comunicación será bidirecional ou simultánea. Establece o sistema polo que o emisor  e o receptor  toman a iniciativa na utilización dos recursos da rede (testigos). Consta de dúas etapasa →Establecemento da sesión e creación dun buzón de mensaxes da capa de transporte e subrede . bIntercambio de datos entre os buzóns do emisor e o receptor.
  6. Capa de presentación: define o formato de datos que se van a intercambiar entre aplicacións e ofrece a os programas de usuario un conxunto de servicios  relacionados coa transformación dos datos como comprensión ( maior aproveitamento do ancho de banda ainda que provoque pérdida da información ) e cifrado ( codifica a información garantindo confidencialidade ). Encárgase de adaptar os datos a forma en que serán tratados pola máquina.  Asegura que a información enviada pola capa de aplicación dun  nodo sexa entendida por la capa de aplicación do outro nodo.       Ocúpase da sintaxe e da semántica da información que se pretende transmitir. Investiga o contido informativo dos datos. Conversión de códigos. Representación gráfica. Encriptación ou compresión de datos
  7. Capa de aplicación: proporciona un medio a os programas de aplicación para que accedan o entorno de comunicacións OSI  garantizando transparencia o usuario , a través de unha interface de usuario , normalmente  GUI ( interfaz gráfica de usuario ). Define os protocolos que usarán as aplicacións e procesos dos usuarios. O nivel de aplicación lanza os mecanismos axeitados para realiza-la comunicación (servíndose dos servicios das capas inferiores). Identifica aos interlocutores.   Sabe se hai recursos suficientes para establece-la comunicación. Sincroniza aplicacións e establece acordos sobre os procedementos para controla-la integridade dos datos. Osi define grupos de protocolos –Protocolos de xestión do sistema, de xestión de aplicación, protocolos do sistema e protocolos específicos para aplicacións.  Ofrece os seus servicios ao usuario (non a outras capas do modelo OSI)

Nova ley antidescargas

Xaneiro 15, 2010
Artigos de prensa:

    Google us. China

    Xaneiro 15, 2010

    Modelos de Referencia. Conceptos Básicos

    Xaneiro 12, 2010

    ♦ Porto.

    E un identificador de aplicación que indica que aplicación debe tratar os datos que chegan a  máquina.

    ♦ Comunicacións Orientadas á Conexión

    Son nas que antes de mandar a mensaxe ou datos seguindo un protocolo estipulado faise necesario un establecemento da comunicación entre emisor e receptor.

    ♦ Comunicacións Non Orientadas á Conexión

    Son conexións que seguen outro protocolo diferente no que se pode establecer a comunicación sen  conexión previa entre o emisor e o receptor.

    ♦ Conmutación de Mensaxes

    Tecnoloxía usada antiguamente mediante a cal as mensaxes non eran fragmentadas para a súa transmisión.

    ♦ Conmutación de Paquetes

    Tecnoloxía utilizada na actualidade  en comunicacións dixitais entre equipos informáticos. O que viaxa pola rede son fragmentos de mensaxes máis grandes.

    ♦ ATM

    Tecnoloxía de “Modo se Transferencia Asíncrono” donde as mensaxes son fragmentadas en pequenos paquetes de 52 bytes

    ♦ ACK / NACK

    ACK :Mensaxe de confirmación que indica que as mensaxes foron recibidas correctamente.

    NACK: Indica que a mensaxe non chegou correctamente e hai que reenviala.

    ♦ Cabeceiras

    Información que se engade a os paquetes  cando se fragmentan e que permite o seu reensamblado no destino  e para non mezclar paquetes de distintas sesións As cabeceiras conteñen as direccións das máquinas de orixe e destino (direccións IP), direccións que serán usadas polos enrutadores (routers) para decidir o tramo de rede polo que reenviarán os paquetes. A cabeceira (header) é o primer campo dun datagrama .

    ♦ Control de Acceso ao Medio (MAC)

    Mecanismo para evitar colisións nun medio de difusión compartido.

    ♦ Control de Fluxo

    Consiste en controlar a velocidade de transmisión por parte do emisor mediante un diálogo co receptor.

    ♦ Control de Erros

    E o que ten coma finalidade que os nodos intermedios “ROUTER”  e equipo destinatario podan comprobar e se é posible correxir os erros que se produciron durante a transmisión de paquetes a través do medio.

    ♦ Suma de verificación (Checksum)

    Conxunto de bits que se engaden por parte do emisor na cabeceira para comprobar que non haxa erros.

    ♦ Modelos de Referencia

    Son modelos a seguir para solucionar problemas seguindo uns mesmos protocolos. Son importantes o OSI e o TCP/IP , que é o máis implantado.

    ♦ Capa ou nivel

    Son estructuras das funcións e servizos que se crean para simplificar o deseño de unha rede.

    Dividen un problema en subproblemas e están xerarquizadas.

    O número de capas, os servizos e funcións que ofrece cada capa varía segundo o tipo de rede.

    A misión de cada capa e proveer de servicios as capas superiores e solicitar servicios ao nivel inferior.

    ♦ Entidades e entidades pares

    Entidade é o elemento activo de cada unha das capas. Hai elementos hardware e software.

    Entidades pares ou procesos pares: Conxunto formado por las entidades ou procesos en máquinas diferentes que están o mesmo nivel .

    Son entidades da mesma capa residentes en distintos nodos.

    ♦ Protocolo

    E un conxunto de reglas usadas por computadores para comunicarse uns con outros a través de unha rede.

    Ofrécenos como normativas ou recomendacións as asociacións de estándares e os fabricantes axústanse a elas para garantir a compatibilidade entre eles.

    ♦ Interfaz

    Interfaz é o modo en que cada capa negocia os servicios e se comunica coas capas adxacentes. O interfaz garantiza a independencia entre as funcións realizadas polas diferentes capas ou niveis e define ao mesmo tempo que servicios ofrece unha capa a outra.

    A interfaz de usuario é  o medio co que o usuario pode comunicarse con unha máquina, un equipo ou unha computadora, e comprende todos os puntos de contacto entre o usuario e o equipo, normalmente solen ser fáciles de entender e fáciles de accionar.

    ♦Servicios

    O cambio principal que as posibilidades tecnolóxicas  propiciaron foi a aparición de fórmulas de cooperación entre usuarios da rede, donde se rompe o paradigma clásico de proveedor-cliente.

    A aparición de comunidades virtuales ou modelos cooperativos  proliferaron nos últimos años coa configuración  dun conxunto de  formas de traballo na rede, que se  recolleron baixo o concepto de Web 2.0 . Son servicios donde un proveedor proporciona o soporte técnico, a plataforma sobre a que os usuarios auto-configuran o servicio. Algúns exemplos son:

    Servicios Peer to Peer (P2P)

    Blogs

    Comunidades virtuales

    ♦ Unidade de Datos de Protocolo (PDU):

    Son os datos que se intercambian usando o protocolo N. Cada capa engade unha cabeceira aos datos con información para a interface e para a propia capa.

    ♦ Arquitectura de Rede

    E un conxunto funcional concreto de capas e protocolos  entre entidades pares . Queda perfectamente especificada cando se enuncian as capas que a compoñen, o seus interfaces e a pila de protocolos que usa.

    ♦ Sistemas Abertos

    Un sistema aberto é un sistema que non depende dunha arquitectura específica propietaria e está preparado para comunicarse con outro.

    ♦ Pila de Protocolos

    Conxunto de protocolos que utiliza un determinado sistema e permite a transmisión de datos entre redes de computadores.